آخر چرا تو مسکین اندر پی فسونی

غم چون تو را فشارد تا از خودت برآرد

پس بر تو نور بارد از چرخ آبگونی

در عین درد بنشین هر لحظه دوست می بین

تبریز جان فزودی چون شمس حق نمودی

از وی خجسته بودی پیوسته نی کنونی