تبریز جان فزودی چون شمس حق نمودی

پس بر تو نور بارد از چرخ آبگونی

در عین درد بنشین هر لحظه دوست می بین

آخر چرا تو مسکین اندر پی فسونی

از وی خجسته بودی پیوسته نی کنونی