پنهان نگردد این رو گر صد هزار پوشی

سرنای جان ها را در می دمی تو دم دم

نی را چه جرم باشد چون تو همی خروشی

روپوش برنتابد گر تاب روی این است

بر گرد شید گردی ای جان عشق ساده

یا نیک سرخ چشمی یا خود سیاه گوشی

گر ز آنک عقل داری دیوانه چون نگشتی