ای خواجه خانه بازآ بی گاه شد کجایی

هر چند بی گه آیی بی گاه خیز مایی

برگ قفس نداری جز ما هوس نداری

یکتا چو کس نداری برخیز از دوتایی

جان را به عشق واده دل بر وفای ما نه