یکتا چو کس نداری برخیز از دوتایی

هر چند بی گه آیی بی گاه خیز مایی

ای خواجه خانه بازآ بی گاه شد کجایی

برگ قفس نداری جز ما هوس نداری

جان را به عشق واده دل بر وفای ما نه

در ما روی تو را به کز خویشتن برآیی

بگذر ز خشک و از تر بازآ به خانه زوتر