در ما روی تو را به کز خویشتن برآیی

برگ قفس نداری جز ما هوس نداری

یکتا چو کس نداری برخیز از دوتایی

جان را به عشق واده دل بر وفای ما نه

بگذر ز خشک و از تر بازآ به خانه زوتر

از جمله باوفاتر آخر چه بی وفایی

لطفت به کس نماند قدر تو کس نداند