من مصلحت ندانم با ما تو برنیایی

خامش که سخت مستم بربند هر دو دستم

ور نه قدح شکستم گر لحظه ای بپایی

من پیر منبلانم بر خویش زخم رانم

هم پاره پاره باشم هم خصم چاره باشم

هم سنگ خاره باشم در صبر و بی نوایی

از بس که تند و عاقم در دوزخ فراقم