تیری بدان شگرفی در لاغری شکاری

رفتم نظاره کردن سوی شکار آن شه

می تاخت شاد و خندان آن ماه در غباری

تیری ز غمزه خود انداخت بر من آمد

از گلستان عشقش خاری در این جگر شد

صد گلستان غلام خارش چگونه خاری

در پیش ذوق عشقش در نور آفتابش