عذر عظیم دارم در عشق خوش عذاری

در باغ عشق رویش خصمت خدای بادا

گر تو ز گل بگویی یا قامت چناری

از چشم ساحر تو گشتیم شاعر تو

یا رب ببینم آن را کان شاه می خرامد

داده به کون نوری زان چهره ای چو ناری

بینم که جان تلخم شیرین شده ز شهدش