بینم که اندرافتد شوری نو از شراری

یا رب ببینم آن را کان شاه می خرامد

داده به کون نوری زان چهره ای چو ناری

بینم که جان تلخم شیرین شده ز شهدش

از عشق شمس دین شد تبریز بهر این دم

مر گوش را سماعی مر چشم را نظاری