از عشق شمس دین شد تبریز بهر این دم

داده به کون نوری زان چهره ای چو ناری

بینم که جان تلخم شیرین شده ز شهدش

بینم که اندرافتد شوری نو از شراری

مر گوش را سماعی مر چشم را نظاری