از بیم آتش تو زبان را ببسته ایم

ای عشق کز قدیم تو با ما یگانه ای

یک یک بگو تو راز چو از عین خانه ای

تا خود چه آتشی تو و یا چه زبانه ای

هر دم خرابیی است ز تو شهر عقل را

باد چراغ عقلی و باده مغانه ای