تا خود چه آتشی تو و یا چه زبانه ای

ای عشق کز قدیم تو با ما یگانه ای

یک یک بگو تو راز چو از عین خانه ای

از بیم آتش تو زبان را ببسته ایم

هر دم خرابیی است ز تو شهر عقل را

باد چراغ عقلی و باده مغانه ای

یا دوست دوستی تو و یا نیک دشمنی