باد چراغ عقلی و باده مغانه ای

از بیم آتش تو زبان را ببسته ایم

تا خود چه آتشی تو و یا چه زبانه ای

هر دم خرابیی است ز تو شهر عقل را

یا دوست دوستی تو و یا نیک دشمنی

یا در میان هر دو تو شکل میانه ای

گویند عاقلان دم عاشق فسانه ای است