با اهل گولخن به مواسا چگونه ای

ای مرغ عرش آمده در دام آب و گل

در خون و خلط و بلغم و صفرا چگونه ای

زان گلشن لطیف به گلخن فتاده ای

ای کوه قاف صبر و سکینه چه صابری

وی عزلتی گرفته چو عنقا چگونه ای

عالم به توست قایم تو در چه عالمی