وز عاشقان برآید مستانه حالتی

بادا ز نور عشق من و عقل کل را

زان شکر شگرف شفای مرارتی

تا طعم آن حلاوت بر عاشقان زند

تبریز شمس دین که بصیرت از او بود

چون بر دلم رسید سپاهش به غارتی