آن ذره است لایق رقص چنان شعاع

چون آن او است خالق عالم به یک سوی

بحری که کمترین شبه را گوهری کند

حاشا از او که لاف برآرد ز گوهری

کو گشت از هزار چو خورشید و مه بری

آن ذره ای که گر قدمش بوسد آفتاب

خود ننگرد به تابش او جز که سرسری