آتش فتاد در نی و عالم گرفت دود

دردم به شش جهت که تو دمساز هر ششی

ای نای سربریده بگو سر بی زبان

خوش می چشان ز حلق از آن دم که می چشی

زیرا ندای عشق ز نی هست آتشی

بنواز سر لیلی و مجنون ز عشق خویش

دل را چه لذتی تو و جان را چه مفرشی