هیهای عاشقان همه از بوی گلشنی است

قانع نمی شویم بدین نور روزنی

این قصه را رها کن ما سخت تشنه ایم

تو ساقی کریمی و بی صرفه و غنی

آگاه نیست کس که چه باغ و چه گلشنی

خشک آر و می نگر ز چپ و راست اشک خون

ای سنگ دل بگوی که تا چند تن زنی