بیهوده چند گویی خاموش کن بس است

آگاه نیست کس که چه باغ و چه گلشنی

خشک آر و می نگر ز چپ و راست اشک خون

ای سنگ دل بگوی که تا چند تن زنی

فرمان گفت نیست همان گیر که الکنی

تا شمس حق تبریز آرد گشایشی

کاین ناطقه نماند در حرف معتنی