آن ذوق را هم از لب و دندان خویش جوی

آن دل که گم شده ست هم از جان خویش جوی

آرام جان خویش ز جانان خویش جوی

اندر شکر نیابی ذوق نبات غیب

دو چشم را تو ناظر هر بی نظر مکن

در ناظری گریز و ازو آن خویش جوی

نقلست از رسول که مردم معادنند