فقر از آن فخر شد کز تو شود او غنی

چشم منش چون بدید گفت که نور منی

جان منش چون بدید گفت که جان منی

صبر از آن صبر کرد شکر شکر تو دید

گاه منم بر درت حلقه در می زنم

گاه تویی در برم حلقه دل می زنی

باد صبا سوی عشق این دو رسالت ببر