دانه شیرین به سنگ گفت چو من بشکنم

هست تو را همچو نی وام شکر دادنی

ای دل در ما گریز از من و ما محو شو

زانک بریدی ز ما گر نبری از منی

مغز نمایم ولیک وای چو تو بشکنی