بست مرا از طعام دود دل مطبخی

رو که به مهمان تو می نروم ای اخی

رزق جهان می دهد خویش نهان می کند

گاه وصال او بخیل در زر و مال او سخی

مال و زرش کم ستان جان بده از بهر جان