که گوش دارد دیوار و این سریست نهانی

یکی دمیم امان ده که عقل من به من آید

بگویمت صفت جان تو گوش دار که جانی

ولیک پیشتر آ خواجه گوش بر دهنم ده

عنایتیست ز جانان چنین غریب کرامت

ز راه گوش درآید چراغ های عیانی

رفیق خضر خرد شو به سوی چشمه حیوان