دمی قراضه دین را بگیر و زیر زبان نه

جهان کهنه بیابد از این ستاره جوانی

فروخورد مه و خورشید و قطب هفت فلک را

سهیل جان چو برآید ز سوی رکن یمانی

که تا به نقد ببینی که در درونه چه کانی

فتاده ای به دهان ها همی گزندت مردم

لطیف و پخته چو نانی بدان همیشه چنانی