چراغ پنج حست را به نور دل بفروزان

که چون قرین تو گشتم تو صاحب دو قرانی

تو بز نه ای که برآیی چراغپایه به بازی

که پیش گله شیران چو نره شیر شبانی

حواس پنج نمازست و دل چو سبع مثانی

همی رسد ز سموات هر صبوح ندایی

که ره بری به نشانی چو گرد ره بنشانی