تو شمس مفخر تبریز به خواجگی چو نشینی

یکی بدان که تو اینی یکی بدان که تو آنی

تو راست چرخ چو چاکر تو مه نباشی و اختر

هزار ماه منور ز آستین بفشانی

صد آفتاب زمان را چو بندگان بنشانی