میی که کف تو بخشد دو صد خمار به ارزد

نه عقل پره کاه ست و تو به لطف چو بادی

چه عقل دارد آن گل که پیش باد ستیزد

نه از نسیم ویستش جمال و نیک نهادی

چگونه گیج نگردد سر وجود ز شادی