که نور روش نه دلوی بود نه میزانی

چو نفس کل همه کلی حجاب و روپوشست

ز آفتاب جلالت که نیستش ثانی

از آفتاب قدیمی که از غروب بری است

یکان یکان بنماید هر آنچ کاشت خموش

که حامله ست صدف ها ز در ربانی