گهی ز رایت سبزش لطیف و سرسبزی

محب و عاشق خود را تو کش که محبوبی

اگر نه شاه جهان اوست ای جهان دژم

به جان او که بگویی چرا در آشوبی

ز قلب لشکر هیجاش گاه مقلوبی

دمی چو فکرت نقاش نقش ها سازی

گهی چو دسته فراش فرش ها روبی