پی نشانه دولت چو تیر راست شدی

رسید بوی گلستان به گل ستان رفتی

بسی خمار کشیدی از این خمیر ترش

به عاقبت به خرابات جاودان رفتی

بدان نشانه پریدی و زین کمان رفتی

نشان های کژت داد این جهان چو غول

نشان گذاشتی و سوی بی نشان رفتی