گر آن بدی که تو اندیشه کرده ای ز زحیر

ز انبهی همه پاهای ما فشردندی

ز پرده ها اگر آن روح قدس بنمودی

عقول و جان بشر را بدن شمردندی

بتان و لاله رخان جمله زار و زردندی

چو صورتی نبدی خوب جز تصور تو

شراب های مروق ز درد دردندی