برو برو که گرفتار ریش و دستاری

تو را چه شصت و چه هفتاد چون نخواهی پخت

گلی به دست نداری چه خار می خاری

کلاه کژ بنهی همچو ماه و نورت نیست

چگونه برقی آخر که کشت می سوزی

چگونه ابری آخر که سنگ می باری

چو صید دام خودی پس چگونه صیادی