چو ما به هر دو جهان خود کجاست دلداری

بیا بیا که نیابی چو ما دگر یاری

بیا بیا و به هر سوی روزگار مبر

که نیست نقد تو را پیش غیر بازاری

تو همچو وادی خشکی و ما چو بارانی