بدو نگر به دو دیده که داد دیداری

بیا و فکرت من کن که فکرتت دادم

چو لعل می خری از کان من بخر باری

به پای جانب آن کس برو که پایت داد

دو کف به شادی او زن که کف ز بحر ویست

که نیست شادی او را غمی و تیماری

تو بی ز گوش شنو بی زبان بگو با او