گر آفتاب جهانی چو ابر تیره شوی

اگر ز حلقه این عاشقان کران گیری

دلت بمیرد و خوی فسردگان گیری

وگر بهار نوی مذهب خزان گیری

چو کاسه تا تهیی تو بر آب رقص کنی

چو پر شدی به بن حوض و جو مکان گیری