خدای داد دو دستت که دامن من گیر

وگر بهار نوی مذهب خزان گیری

چو کاسه تا تهیی تو بر آب رقص کنی

چو پر شدی به بن حوض و جو مکان گیری

بداد عقل که تا راه آسمان گیری

که عقل جنس فرشته ست سوی او پوید

ببینیش چو به کف آینه نهان گیری