برآ چو آب ز تنور نوح و عالمگیر

یقین ز پهلوی او خوی پهلوان گیری

چو آفتاب جهان را پر از حیات کنی

چو زین جهان بجهی ملک آن جهان گیری

چرا تنور خبازی که جمله نان گیری

خموش باش و همی تاز تا لب دریا

چو دم گسسته شوی گر ره دهان گیری