چرا چو ابر زمین را پر از گهر نکنی

وگر چو نای چشیدی ز لعل خوش دم او

چرا چو نی تو جهان را پر از شکر نکنی

وگر چو ابر تو حامل شدی از آن دریا

ز گلشن رخ تو گلرخان همی جوشند

چرا چو حیز و محنث نه ای نظر نکنی

نگر به سبزقبایان باغ کآمده اند