به سوی شاه قبابخش چون سفر نکنی

ز گلشن رخ تو گلرخان همی جوشند

چرا چو حیز و محنث نه ای نظر نکنی

نگر به سبزقبایان باغ کآمده اند

چو خرقه و شجره داری از بهار حیات

چرا سر دل خود جلوه چون شجر نکنی

چو اعتبار ندارد جهان بر درویش