ولی دلم چه کند چون موکلان قضا

چو وام دار مرا می کند تقاضایی

عجب به خواب چه دیده ست دوش این دل من

که هست در سرم امروز شور و صفرایی

همی رسند پیاپی به دل ز بالایی

پرست خانه دل از موکل عجمی

که نیست یک سر سوزن بهانه را جایی