هوس نشسته که فردا چنین کنیم و چنان

قدم قدم بودش در سفر تماشایی

چگونه زار ننالم من از کسی که گرفت

به هر دو دست و دهان او مرا چو سرنایی

خبر ندارد کو را نماند فردایی

غلام عشقم کو نقد وقت می جوید

نه وعده دارد و نه نسیه ای و نی رایی