که بندگان را با شیر و شهد پروردی

بگفت نی که به قاصد مخالفی گفتی

به عشق گفت من و گفتنم درآوردی

بگفتمش گل بی خار و صبح بی شامی

ز لطف های توست آنک سرخ می گویند

به عرف حیله زر را بدان همه زردی

بگفت باش کم آزار و دم مزن خامش