که پیش از آب و گلست از الست خماری

به جان من به خرابات آی یک لحظه

تو نیز آدمیی مردمی و جان داری

بیا و خرقه گرو کن به می فروش الست

فقیر و عارف و درویش وانگهی هشیار

مجاز بود چنین نام ها تو پنداری

سماع و شرب سقاهم نه کار درویش ست