ز عرش و فرش و حدود دو کون برگذری

تو دلبری نه دلی لیک به هر حیله و مکر

به شکل دل شده ای تا هزار دل ببری

دمی به خاک درآمیزی از وفا و دمی

روان چرات نیابد چو پر و بال ویی

نظر چرات نبیند چو مایه نظری

چه زهره دارد توبه که با تو توبه کند