جهان چو برف و یخی آمد و تو فصل تموز

بدل نگردد هیزم به شعله شرری

ستاره هاست همه عقل ها و دانش ها

تو آفتاب جهانی که پرده شان بدری

اثر نماند از او چون تو شاه بر اثری

کیم بگو من مسکین که با تو من مانم

فنا شوم من و صد من چو سوی من نگری