درخت شو هله ای دانه ای که پوسیدی

نشست مردمک دیده ام به ناطوری

دو چشم ترک خطا را چه ننگ از تنگی

چه عار دارد سیاح جان از این عوری

تویی خلیفه و دستور ما به دستوری

کی دیده ست چنین روز با چنان روزی

که واخرد همه را از شبی و شب کوری