خمش که خلق ندانند بانگ را ز صدا

شکر نثار شد و نیست این شکر خوزی

هوا و حرص یکی آتشیست تو بازی

بپر گزاف پر و بال را چه می سوزی

تویی که دانی پیروزه را ز پیروزی