چو جان نماند بر جاش عشق بنشانی

زهی قلم که تو را نقش کرد در صورت

که نامه همه را نانبشته می خوانی

برون بری تو ز خرگاه شش جهت جان را

دلا چو باز شهنشاه صید کرد تو را

تو ترجمانبگ سر زبان مرغانی

چه ترجمان که کنون بس بلند سیمرغی